Κυριακή, 2 Μαρτίου 2014

Πάγκαλος... Δεν ταιριάζει αυτή η σκατόφατσα με την ομορφιά της Δημοκρατίας.


Αιώνες πριν ο απόλυτα ειδικός της δημοκρατικής λειτουργίας, που ήταν ο Περικλής, είπε το εξής: Αυτός, ο οποίος δεν παίρνει μέρος στα κοινά, όχι μόνον δεν κάνει τίποτε, αλλά είναι ελεεινός, άθλιος και άχρηστος. Τα ίδια πάνω - κάτω μας είπε - με τον δικό του απαράμιλλο και ελεεινό τρόπο - και ένας άλλος πολιτικός αιώνες μετά ...ο Πάγκαλος. Ο θλιβερός Πάγκαλος, ο οποίος, είτε ως...
"μεγάλος τραγουδιστής" είτε ως "μετεωρολόγος", που αναγγέλλει "σημαιοφόρους" ανέμους, λειτουργεί μόνιμα εις βάρος των συμφερόντων τόσο των Ελλήνων όσο και της δημοκρατίας τους. Τι σχέση μπορεί να έχουν αυτοί οι δύο άνθρωποι μεταξύ τους; Τι σχέση μπορεί να έχει ένας δημοκράτης Περικλής με το πιο γνωστό σταλινικό κοιλιόδουλο του λεκανοπεδίου;
Είναι προφανές λοιπόν ότι εδώ υπάρχει ένα ζήτημα. Καθόλου γνώσεις να μην έχει κάποιος, μπορεί εύκολα να καταλάβει ότι υπάρχει πρόβλημα. Αρκεί να δει κάποιος τη φάτσα και το χυδαίο βλέμμα του Πάγκαλου και θα καταλάβει ότι δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι τα πράγματα έτσι όπως φαίνονται. Από ένστικτο και μόνον καταλαβαίνει ότι δεν είναι δυνατόν η Δημοκρατία και ο Πάγκαλος να βρίσκονται στο ίδιο "στρατόπεδο". Δεν είναι δυνατόν να έχουν κοινές απόψεις σε κοινά προβλήματα, εφόσον δεν είναι δυνατόν να έχουν κοινά συμφέροντα. Δεν ταιριάζει αυτή η σκατόφατσα με την ομορφιά της Δημοκρατίας. Το ότι λένε τα ίδια πράγματα - και μάλιστα με την ίδια ένταση και επιμονή - δεν αποδεικνύει τίποτε. Με δυνατή φωνή και επιτακτικά μπορεί να σε φωνάζει η μητέρα σου, για να πας κοντά της και με την ίδια φωνή μπορεί να καλεί κοντά του ένας βιαστής το θύμα του. "Έλα εδώ γρήγορα..." λένε καί οι δύο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι είναι ίδιοι ούτε ότι έχουν τις ίδιες προθέσεις. Η μάνα θέλει να σε ταίσει και ο βιαστής να σε βιάσει.
Απλά πράγματα, τα οποία τα καταλαβαίνει όχι μόνον ένας άνθρωπος χωρίς γνώσεις, αλλά και ένα ζώο χωρίς καθόλου ευφυΐα. Κανένα κουνέλι δεν πλησιάζει ένα λιοντάρι, επειδή το "καλεί" ήρεμα και ευγενικά στη φωλιά του. Κανένα κουνέλι δεν σώθηκε από κάποια καταιγίδα, επειδή άκουσε τις "καλές" συμβουλές ενός λιονταριού με μετεωρολογικές γνώσεις. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την κοινωνία μας. Κανένας δημοκράτης δεν "συγκινείται" από τον "πόνο" του Πάγκαλου για τη λειτουργία της Δημοκρατίας. Κανένας δεν πιστεύει ότι ο Περικλής και ο Πάγκαλος εννοούν τα ίδια πράγματα, εκφράζοντας τον ίδιο λόγο. Οι πολίτες δείχνουν να επιθυμούν το ρίσκο του κινδύνου της αποχής, παρά την "ασφάλεια" της συμμετοχής, που υπόσχεται ο Πάγκαλος.
Αυτό το φαινομενικά παράδοξο θα επιχειρήσουμε να αναλύσουμε. Αυτό, το οποίο μας υποδεικνύει το ένστικτο, θα προσπαθήσουμε να το ερμηνεύσουμε με βάση την ευφυΐα. Γιατί; Γιατί το Qui bono για τη Δημοκρατία δεν μας ταιριάζει με τον Πάγκαλο. Γιατί δεν είναι δυνατόν ο λαός, ο οποίος επωφελείται από τη Δημοκρατία να έχει τα ίδια συμφέροντα με τον Πάγκαλο, ο οποίος φωνάζει. Θα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε, δηλαδή, πώς είναι δυνατόν ένας δημοκράτης και ένας φασίστας να λένε τα ίδια ακριβώς πράγματα για το ίδιο ακριβώς θέμα. Πώς είναι δυνατόν να οργίζονται για τον ίδιο λόγο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι. Πώς είναι δυνατόν να υμνούν τη Δημοκρατία με τον ίδιο τρόπο και τα ίδια λόγια τόσο οι δημιουργοί της όσο και οι καταστροφείς της.
Για να καταλάβουμε σε τι διαφέρουν οι προθέσεις αυτών των δύο ανθρώπων, ενώ λένε τα ίδια πράγματα, θα πρέπει να γνωρίζουμε μερικά πράγματα περί της ίδιας της Δημοκρατίας. Θα πρέπει να γνωρίζουμε τις απαντήσεις σε θεμελιώδη ζητήματα, που αφορούν τη Δημοκρατία. Ερωτήματα όπως τα παρακάτω... Γιατί οι φασίστες δεν επιθυμούν τη Δημοκρατία; Γιατί οι δημοκράτες δεν επιθυμούν την αποχή; Αν καταλάβει ο αναγνώστης τις απαντήσεις σ' αυτά τα δύο διαφορετικά ερωτήματα, θα καταλάβει τα πάντα. Οι φασίστες δεν επιθυμούν τη Δημοκρατία, γιατί ακριβώς είναι φασίστες. Δεν θέλουν ο λαός να έχει επιλογές, γιατί οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ότι, ως πρόσωπα, δεν ανήκουν σ' αυτές τις επιλογές. Η Δημοκρατία τους απειλεί με καταστροφή, γιατί απλούστατα η Δημοκρατία έχει τη δυνατότητα ν' αναδεικνύει τους άριστους και οι άριστοι συνήθως δεν "βόσκουν" στα φασιστικά "χωράφια".
Από την άλλη πλευρά οι δημοκράτες αντιπαθούν με το ίδιο πάθος την αποχή. Την αντιπαθούν θανάσιμα, γιατί απλούστατα, εξαιτίας της αποχής εξανεμίζεται η "υπεροχή" της Δημοκρατίας έναντι του φασισμού ...Έναντι της οποιασδήποτε μορφής του φασισμού. Η πλειοψηφία και άρα η μαζικότητα είναι αυτή, που δίνει το πλεονέκτημα στη Δημοκρατία. Όταν, μέσω της αποχής, αυτή η μαζικότητα μειώνεται, τότε αυτόματα η αποχή δίνει ισχύ στους εχθρούς της. Οι φασίστες, εξαιτίας της αποχής των δημοκρατών, αυξάνουν τον "όγκο" τους και στο τέλος αλώνουν τη Δημοκρατία. Σε γενικές γραμμές θα πρέπει να θυμάται ο αναγνώστης το εξής απλό, το οποίο περιλαμβάνει τις απαντήσεις στα δύο αυτά ερωτήματα ...Η δυνατότητα "επιλογής" των πολλών μειώνει την ισχύ των λίγων, ενώ η "αποχή" των πολλών ενισχύει την ισχύ των λίγων.
Άρα, για να έχουμε "συμφωνία" μεταξύ φασιστών και δημοκρατών στα θέματα της Δημοκρατίας, θα πρέπει να έχουμε "μίξη" καταστάσεων. Τι θα πει μίξη; Θα πει ότι, για να φτάσουμε στο σημείο οι φασίστες να υπερασπίζονται τη Δημοκρατία - και μάλιστα με τόσο πάθος - είναι απολύτως βέβαιο ότι βρήκαν κάποιον τρόπο να την ελέγχουν. Θα πρέπει να απέφυγαν αυτό που τους απειλούσε εξαιτίας της Δημοκρατίας και το οποίο ήταν ο κίνδυνος της επιλογής που προσφέρει στους πολίτες της. Θα πρέπει να αισθάνονται ότι δεν κινδυνεύουν από τις επιλογές των πολιτών και άρα στο γενικό επίπεδο αυτό, το οποίο τους ενδιαφέρει πλέον, είναι να συνεχίζεται απρόσκοπτα η "παράσταση" της  ψευδοδημοκρατίας. Η ακριβής "παράσταση" και ό,τι προβλέπεται από το "τελετουργικό" της, για να μην προκαλούνται ερωτηματικά στους πολίτες ή ενστάσεις από τους επικριτές τους. Τους ενδιαφέρει να μην φαίνεται κανένα πρόβλημα σ' αυτήν την "παράσταση". Τους ενδιαφέρει να μην απειλείται το κατόρθωμά τους.
Απλά πράγματα. Όταν είσαι φασίστας, μισείς το τεράστιο "τραίνο" της Δημοκρατίας και ως εκ τούτου πάντα μιλάς και ενεργείς εναντίον της ως συνειδητοποιημένος "σαμποτέρ". Ανήκεις σε μια μειοψηφία, που έχει λόγο είτε να καταστρέψει ολοσχερώς είτε να εκτρέψει της πορείας του αυτό το "τραίνο". Αυτά όμως ισχύουν για όσο διάστημα είσαι εκτός εξουσίας. Αν για τον οποιονδήποτε λόγο καταλάβεις το "τραίνο", όχι μόνον δεν μιλάς ως τέτοιος, αλλά μισείς όσους ακόμα και από άγνοια το απειλούν με "σαμποτάζ". Τότε το "τραίνο" είναι δικό σου και το τελευταίο πράγμα που σε συμφέρει είναι να κινδυνεύει με διάλυση ή με ακινητοποίηση και να ξαναβρεθείς απέναντι στους πολλούς να προσπαθείς να εξηγήσεις τ' ανεξήγητα.
Οι φασίστες τύπου Πάγκαλου γι' αυτόν τον λόγο εμφανίζονται να μισούν τους εχθρούς της Δημοκρατίας και να εκφράζουν τον ίδιο λόγο με τους πατέρες της. Δεν έγιναν ξαφνικά δημοκράτες. Απλά, ως "πειρατές", έχουν καταλάβει το "τραίνο" της Δημοκρατίας και τώρα δεν τους συμφέρει ν' αλλάξει τίποτε στη λειτουργία της. Δεν τους συμφέρει οτιδήποτε απειλεί τη Δημοκρατία, άσχετα για τον λόγο για τον οποίο εκδηλώνεται ως απειλή. Ένα "τραίνο", είτε κυβερνάται από πραγματικούς κυβερνήτες είτε από "πειρατές", κινδυνεύει από τους ίδιους κινδύνους, όταν βρίσκεται σε κίνηση. Τους "πειρατές" μάλιστα τους απειλεί παραπάνω η απειλή της "διαρροής" επιβατών, γιατί - εκτός όλων των άλλων - τους απειλεί με αποκάλυψη. Δεν τους συμφέρει να ξανανοίξει η συζήτηση για το τι είναι και τι δεν είναι δημοκρατικό, γιατί απλούστατα θ' αποκαλυφθεί η "πειρατεία" τους.
Έχοντας, ως φασίστες, αποφύγει αυτό, το οποίο τους απειλεί από τη Δημοκρατία - και το οποίο, όπως προείπαμε, είναι η δυνατότητα επιλογής του λαού—, για το μόνο πράγμα που ανησυχούν είναι για τη νομιμοποίησή τους. Από τη στιγμή που κατόρθωσαν και έπιασαν "νόμιμα" το τιμόνι του "τραίνου", δεν τους συμφέρει η αποχή αυτών, οι οποίοι με τις ψήφους τους δίνουν "άδειες" για μηχανοδηγούς-κυβερνήτες. Η νομιμοποίηση αυτών των φασιστών σαν "δημοκράτες" απειλείται με την αποχή και αυτήν αγωνίζονται να προστατεύσουν, απειλώντας και τρομοκρατώντας τους πολίτες. Αυτούς, οι οποίοι, αφού κλέψουν την ψήφο τους με "...χρήματα που υπάρχουν", στη συνέχεια θα τους προδώσουν στους τοκογλύφους με τη δικαιολογία ότι "...μαζί τα φάγαμε".
Αυτό κάνει την αποχή επικίνδυνη γι' αυτούς. Γι' αυτό φωνάζει όλο το φασισταριό μαζί υπέρ της Δημοκρατίας. Γι' αυτόν τον λόγο φωνάζουν όλα τα φερέφωνά τους. Γι' αυτό επιστρατεύουν όλα τα ΜΜΕ σ' αυτήν τους τη "διαμαρτυρία" απέναντι στους αδιάφορους της Δημοκρατίας. Δεν έγιναν ξαφνικά φανατικοί δημοκράτες τα βρακολάστιχα του Μπόμπολα και του Λαμπράκη. Δεν τους έπιασε ο πόνος για τη δημοκρατική λειτουργία, που θίγεται από την αποχή. Τους έπιασε ο φόβος από την αποχή, η οποία απειλεί τα αφεντικά τους και άρα τη δική τους μισθοδοσία. "Βοηθάνε" τα αφεντικά με τις υστερίες τους. "Βοηθάνε" τους "πειρατές", οι οποίοι τους πληρώνουν και οι οποίοι έχουν ζημιά από αποχή.
Κατάλαβε ο αναγνώστης γιατί ο Πρετεντέρης ωρύεται υπέρ της "δημοκρατίας" του Γιωργάκη; Γιατί είναι υπέρ του ΔΝΤ του Γιωργάκη; Γιατί είναι υπέρ του μνημονίου του Γιωργάκη; Γιατί μας "μαλώνει", όταν αρνούμαστε να μπούμε στη λογική τους και να ψηφίσουμε ανάμεσα σ' αυτούς που μας προτείνουν; Μας "μαλώνει", γιατί απλούστατα ο Γιωργάκης, ο οποίος μας έβαλε στο ΔΝΤ, ήταν ο ίδιος που έδωσε παράνομα δάνειο στον ΔΟΛ, που πληρώνει τον "δημοκράτη" Πρετεντέρη, τον "ήρωα" Καψή και πολλούς άλλους όμοιούς τους. 100 εκατομμύρια ευρώ πήραν παράνομα οι εργοδότες όλων αυτών των "έγκριτων" και "δημοκρατών" "λειτουργών" της ενημέρωσης. Άλλα τόσα θα περιμένει και ο Μπόμπολας, ο οποίος πληρώνει τους υπόλοιπους συναδέρφους τους. Τζάμπα περιφερόταν στο "Πεντελικό" ή μήπως του έλειψαν τα αστεία του ευφυή Giorgo και του Χυτήρη με την "πάπια" του Ανδρέα;
Γι' αυτόν τον λόγο όλοι αυτοί επιδίδονται καθημερινά στην τρομολαγνεία μέχρι να υποτάξουν τον λαό στην άποψή τους. Γι' αυτόν τον λόγο λένε καθημερινά ψέματα. Έφτασαν στο σημείο μέχρι πριν λίγο καιρό να απειλούν με νομικές κυρώσεις τους αγράμματους και τους άσχετους της κοινωνίας σε περίπτωση που αυτοί απείχαν των εκλογών. Οι "δημοκράτες" του "μεροκάματου" του φασισμού. Αυτοί, οι οποίοι μιλάνε σαν τον Περικλή, αλλά έχουν αφεντικό τον Πάγκαλο. Αυτοί, οι οποίοι μιλάνε σαν Έλληνες, αλλά έχουν αφεντικό τον εγγονό του αρχιδοσίλογου των Ναζί. Όλοι αυτοί φοβούνται την αποχή. Φοβούνται την αποχή, η οποία θα ακινητοποιήσει το "τραίνο" της Δημοκρατίας και θ' αποκαλύψει ότι στο "τιμόνι" της βρίσκονται "πειρατές" ...Βρίσκονται έμμισθοι προδότες και χαφιέδες των Ναzi-μενς και των τοκογλύφων.
Αυτό ακριβώς κάνει η αποχή στο "τραίνο". Το ακινητοποιεί. Όταν κατεβαίνει ο κόσμος από αυτό, δεν μπορεί να συνεχίσει την πορεία του και αν τη συνεχίσει, θα είναι για λίγο, εφόσον, όπου βρίσκεται ο δήμος, εκεί βρίσκεται και το "τραίνο". Η Δημοκρατία ακολουθεί τον δήμο και όχι ένα "τραίνο" χωρίς νόημα ύπαρξης. Αυτό φοβούνται οι φασίστες. Φοβούνται ότι, αν ο λαός ανακαλύψει πως οι κομματάρχες έχουν φτιάξει "κλίκα" και μονοπωλούν την ιδιότητα του "μηχανοδηγού", θα κάνει το μόνο πράγμα που τον ευνοεί. Αν αντιληφθεί πως όλοι οι υποψήφιοι "μηχανοδηγοί" ανήκουν στην ίδια σπείρα "πειρατών", τι θα κάνει; Θα συνεχίσει να παίζει την κωμωδία της "δημοκρατίας"; Θα συνεχίσει να παριστάνει τον βλάκα, για να μην τον βρίσει ο Πάγκαλος; Όχι βέβαια. Θα κατέβει από το "τραίνο". Αν κατέβουν όλοι οι πολίτες από αυτό, δεν μπορεί να συνεχίσει το τραίνο να τρέχει. Δεν μπορεί να λειτουργεί η Δημοκρατία, όταν οι "μηχανοδηγοί" Γιωργάκηδες, Κωστάκηδες και Ντορούλες ψηφίζονται από τους συγγενείς τους και μερικούς επιδοτούμενους οπαδούς τους.
Γι' αυτόν τον λόγο οι "πειρατές" του φασισμού τρέμουν την αποχή. Φοβούνται αυτό, το οποίο μπορεί να προκύψει αν η αποχή ξεφύγει από κάποια αριθμητικά όρια, τα οποία αποτελούν νόμιμα όρια για την ίδια τη Δημοκρατία. Όταν απέχει ο "Δήμος" από τις εκλογές, σε ποιων τα "χέρια" πηγαίνει το "κράτος", για να δικαιολογείται η Δημοκρατία; Όταν ο "Δήμος" έχει κατέβει από τον "συρμό", πού πηγαίνει το κρατικό "τραίνο" και ποιον εξυπηρετεί; Υπάρχει συνταγματικό πρόβλημα όταν η Δημοκρατία δεν υποστηρίζεται από την αρχή της πλειοψηφίας. Υπάρχει νομικό πρόβλημα, όταν η "αριθμητική" της Δημοκρατίας δεν υποστηρίζει με μαθηματική ακρίβεια την "θεωρία" της.
Από το άρθρο του Παναγιώτη Τραϊανού με τίτλο:
«ΑΠΟΧΗ. ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΗ Ή ΛΑΘΟΣ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ;»
forza-traianou.blogspot.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου