Δύο είδη "ισλαμικών στρατών". Ποιός είναι ο πιο επικίνδυνος;

 Στην ιστοσελίδα defenceτ δημοσιεύθηκε ένα κείμενο, σχετικά με την δημιουργία ενός “ισλαμικού στρατού” ή μάλλον “μουσουλμανικού στρατού”. Όπως αναφέρει το σχετικό δημοσίευμα “σύμφωνα με πληροφορίες από την αραβική εφημερίδα "Rai al-Youm " το σαουδαραβικό Βασίλειο σκοπεύει να δημιουργήσει μια...

«δύναμη κρούσης 250.000 ανδρών» και η οποία θα έχει ως στόχο την ανατροπή του Άσαντ στη Συρία, κατόπιν η δύναμη αυτή θα «μετακινηθεί» στην Υεμένη , με σκοπό την πλήρη εξάλειψη των ένοπλων ομάδων της σιιτικής οργάνωσης Huthi .

Η Σταθερή στρατιωτική βάση αυτού του νέου στρατού σύμφωνα με τον Jaish al – Mohammed( υπουργός πληροφοριών της Σ.Αραβίας) θα είναι το βασίλειο της Ιορδανίας .
Η εφημερίδα, επικαλούμενη «στρατιωτικές πηγές στο Λονδίνο», ανακοίνωσε την έναρξη της προετοιμασίας και εκπαίδευσης των πρώτων 50.000 μαχητών του «μουσουλμανικού στρατού» . Ο στρατός των «Takfir» θα συμπεριλαμβάνει άνδρες από τη Συρία , την Ιορδανία , την Υεμένη και άλλες αραβικές χώρες, με καταληκτική ημερομηνία ολοκλήρωσης τον Μάρτιο του 2016.

Για την δημιουργία του στρατού του Jaish al Mohammed, έχουν ήδη διατεθεί ήδη αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια . Την ίδια στιγμή, τεράστια κονδύλια διατίθενται για τη στήριξη του στρατηγού Αμπντέλ Φατάχ Σίσι στην Αίγυπτο . Σύμφωνα με την αραβική εφημερίδα ,ο Αλ Σίσσυ λαμβάνει από την Σαουδική Αραβία ένα δισεκατομμύριο δολάρια το μήνα .
Επιπλέον , η ολοκλήρωση της αμυντικής συμφωνίας της Αιγύπτου με την Μόσχα για την αγορά μαχητικών αεροσκαφών MiG- 29 και συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας θα καταβληθεί εξολοκλήρου από το Ριάντ .

Η αιτία για όλα αυτά είναι ότι οι πρίγκιπες της Αιγύπτου θεωρούν την Αίγυπτο ως την πλέον εναλλακτική λύση σε σχέση με το Πακιστάν , προμηθεύοντας παράλληλα μαζική στρατιωτική βοήθεια στον Αλ-Σίσι , με σκοπό την προστασία εν γένει του σαουδαραβικού βασιλείου.”
Πρόκειται για μια ιδιαίτερα σημαντική πληροφορία. Από αυτές μάλιστα που “πουλάνε” στο αναγνωστικό κοινό.

Θα πρέπει να αποδεχθούμε όμως ότι στην πραγματικότητα αυτή η είδηση είναι δευτερεύουσας σημασίας. Και αυτό διότι, ένας τέτοιος ισλαμικός στρατός, όπου και να χρησιμοποιηθεί στην πραγμάτικότητα είναι αντιμετωπίσιμος. Ο μεγάλος κίνδυνος για όλους εμάς τους “κακούς” άπιστους, γκιαούρηδες,ή ό,τι άλλο μας θεωρούν οι ισλαμιστές δεν έιναι κάποιος τέτοιος ισλαμικός στρατός. Αλλά η ίδια η ισλαμοποίηση της χώρας μας.

Το ιστορικό φαινόμενο της Ισλαμοποίησης, του προσηλυτισμού δηλαδή όχι μόνο ατόμων αλλά ολόκληρων πόλεων, περιοχών ή λαών δεν είναι κάτι σύγχρονο. Το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό της Μαύρης Πέτρας στην Μέκκα, που ήταν ένα μνημείο αραβικής παγανιστικής λατρείας. Πλέον είναι το κεντρικότερο σημείο της μουσουλμανικής λατρείας. Δεν χρειάζεται όμως να πάμε τόσο πολύ στο παρελθόν.

Στις 2 Δεκεμβρίου του 1978 ο Στρατηγός Muhammad Zi-ul-Haq σε διάγγελμά του προς το έθνος, ζήτησε να εφαρμοστεί ένα ισλαμικό σύστημα στο Πακιστάν. Στον λόγο του κατηγόρησε τους πολιτικούς ότι εκμεταλλεύονται το Ισλάμ. Όταν ανέλαβε την εξουσία, ο νομικός πολιτικός του Πακιστάν έκανε στροφη 180 μοιρών, καθώς καθιερώθηκαν τα δικαστήρια της Σαρία. Με το μέτρο αυτό επανήλθαν τιμωρίες όπως ο λιθοβολισμός.

Και τα δύο περιστατικά αφορούν την ισλαμοποίηση είτε λαών είτε καθεστώτων, μη Ευρωπαϊκών στην βάση τους. Υπάρχουν όμως και παραδείγματα ισλαμοποίησης Ευρωπαϊκών ομάδων, όπως παραδείγματος χάριν των Ευρωπαϊκής καταγωγής Βοσνίων. Η Βοσνία σήμερα έχει ένα μεγάλο ποσοστό ριζοσπαστών μουσουλμάνων και υπάρχουν σαφείς υποψίες συνεργασίας τους με τους ουαχαμπιστές της Σαουδικής Αραβίας αλλά και τρομοκρατικούς πυρήνες.
Και αυτού του είδους όμως η ισλαμοποίηση εδράζεται σε μια ιστορική παράδοση του Ισλάμ στην περιοχή εδώ και κάποιες εκατοντάδες χρόνια.

Η προοπτική της ισλαμοποίησης των Ευρωπαϊκών χωρών, είναι εντελώς διαφορετική. Βασίζεται στο κτίσιμο “παράλληλων κοινωνιών”. Αλλά ας δούμε μερικές τέτοιες προοπτικές “ισλαμοποίησης” και πώς προχωρούν. Ας ξεκινήσουμε με μια γενική επισκόπηση μιας Ευρωπαϊκής κοινωνίας στην αρχή αυτής της διαδικασίας.  Φυσιολογικά πλαίσια κοινωνικής ειρήνης, σχετικά ικανοποιητικές οικονομικές συνθήκες, συνήθη επίπεδα εγκλήματος και ένα πολιτειακό σύστημα βασισμένο σε εκλογές σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Στην αρχική φάση, όταν ο πληθυσμός των μουσουλμάνων είναι ακόμη πολύ μικρός, συγκεκριμένες πλευρές της ιδιωτικής ζωής του μεταναστευτικού πολιτισμού αφήνονται στην διακριτική τους ευχέρεια. Αυτό επιτρέπει την καταπίεση κοριτσιών και γυναικών σε μουσουλμανικές οικογένειες. Κάποια σποραδικά εγκλήματα τιμής, δεν απασχολούν ιδιαίτερα τις κοινωνίες. Ο υψηλός δείκτης γεννήσεων ανάμεσα στους μουσουλμάνους και μεγάλο μέγεθος μεταναστευτικών ροών ενθαρρύνονται στο εσωτερικό της μουσουλμανικής κοινότητας. Σε θρησκευτικό επίπεδο, πέρα από κάποιες φιλολογικές προτάσεις για εφαρμογή του νόμου της Σαρία στο εσωτερικό της κοινότητας, στα πλαίσια της αυτοδιάθεσης, αυτό που επιζητείται είναι η αναγνώριση από το κράτος κάποιων “αργιών” των μουσουλμάνων ή δημοσίων εορτών τους.

Χαρακτηριστικό της δεύτερης φάσης, είναι το αυξανόμενο ποσοστό εγκλήματος, που έχει σαν κίνητρο συμπεριφορές που συνδέονται με το τζιχάντ, όπως παραδείγματος χάριν αυξημένα επίπεδα βιασμών μη μουσουλμάνων γυναικών. Για παράδειγμα στην Νορβηγία το ποσοστό των βιασμών εναντίον μη μουσουλμάνων γυναικών είναι πολλαπλάσιο των βιασμών από μη μουσουλμάνους άνδρες. Στο Όσλο η συχνότητα των βιασμών είναι πέντε φορές υψηλότερη από αυτή της Νέας Υόρκης. Και τα δύο τρίτα αυτών των βιασμών γίνονται από μετανάστες, παρόλο που αυτοί αποτελούν ένα μικρό μόνο μέρος ακόμη της κοινωνίας.

Στην τρίτη φάση, ξεκινά η δημιουργία των πρώτων περιοχών αβάτων για την αστυνομία και τους υπαλλήλους των διαφόρων κρατικών υπηρεσιών. Συχνές επιθέσεις ή ακόμη και δολοφονίες αστυνομικών ή προσώπων που αντιδρούν στο πολιτικό Ισλάμ. Οι απειλές κατά αντιπάλων είναι επίσης συχνές. Μια αυξανόμενη διαδικασία καταστροφών από ομάδες ή άτομα που επηρεάζονται από ριζοσπάστες θρησκευτικούς ηγέτες. Επιπλέον γίνονται όλο και συχνότερα προτάσεις για την εισαγωγή δικαστηρίων της Σαρία, για συγκεκριμένα θέματα “ειδικού ενδιαφέροντος των μουσουλμάνων”.

Τέταρτη φάση:  Δολοφονίες συγκεκριμένων αστυνομικών ή ενεργών αντι-ισλαμιστών με μια συγκεκριμένη συχνότητα, και ένα σαφές πολιτικό μήνυμα. Ένα οργανωμένο σε εθνικό επίπεδο ισλαμιστικό κίνημα εμφανίζεται και μερικά τζαμιά, ξεφεύγουν από τις φιλελεύθερες εκδοχές του Ισλάμ, που χρησιμοποιήθηκαν ως προκάλυμμα κατά την διάρκεια των αρχικών φάσεων. Κάπου εδώ αρχίζει και η φορολόγηση σε περιοχές υπό τον ισλαμιστικό έλεγχο. Εφαρμογή του νόμου της Σαρία σε αυτές τις περιοχές.
Από εκεί και πέρα ο δρόμος είναι γρήγορος. Μέχρις αυτού του σημείου έχουμε φτάσει σε ευρωπαϊκές χώρες, με την Γαλλία στην χειρότερη κατάσταση. Υπάρχουν υποδείγματα όμως του τι ακολουθεί, βάση των εμπειριών σε χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας, όπου η κατάσταση οδηγήθηκε σε εμφύλιο πόλεμο.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

www.elora.gr