Επαναπροσέγγιση Ρωσίας – Ελλάδας μέσω της σιδηράς κυρίας του Πούτιν!

Η προς το παρόν νηνεμία που επικράτησε με την υπόθεση της Συρίας, μετά την συνάντηση των υπουργών εξωτερικών Ρωσίας και ΗΠΑ, Λαβρόφ και Κέρυ αντίστοιχα, φαίνεται ότι έφερε εξελίξεις σε διάφορα μέτωπα, όπου εδώ και καιρό μαινόταν αδιάκοπη η μάχη μεταξύ των δύο (και πάλι μετά από περίπου 20 χρόνια) υπερδυνάμεων...

Ένα από αυτά τα πεδία των μαχών, ήταν πέραν κάθε αμφιβολία και η χώρα μας, όπου οι Αμερικανοί προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να εμποδίσουν την οικονομική διείσδυση της Ρωσίας. Κάτι στο οποίο αρκετές φορές του ακολουθούσαν και οι Ευρωπαίοι.

Με το πέρας όμως της “σύγκρουσης” των δύο δυνάμεων στο πεδίο της Μέσης Ανατολής και συγκεκριμένα της Συρίας, φαίνεται ότι “λύθηκαν” και άλλα ζητήματα και επήλθε κάποιου είδους συνεννόηση.
Μόνον με αυτή την λογική μπορεί να εξηγήσει κανείς τα όσα έλαβαν χώρα χθές, κατά την διάρκεια της συνάντησης του πρωθυπουργού της χώρας Αντώνη Σαμαρά, με την Πρόεδρο του Συμβουλίου της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης της Ρωσίας Βαλεντίνα Ματβιένκο.

Η Gazprom ξανά στο παιχνίδι για ΔΕΠΑ

Σύμφωνα με τα όσα είπε η συγκεκριμένη κύρια, η Gazprom θα συμμετάσχει στον νέο διαγωνισμό για τη ΔΕΠΑ, ενώ διατύπωσε τα παράπονά της για τη στάση των Ευρωπαίων, καθώς όπως εξήγησε, ενώ η ρωσική εταιρεία έχει δραστηριότητα παντού στην Ευρώπη, εκείνοι έχουν πρόβλημα αν η Gazprom έρθει στην Ελλάδα.

Βέβαια είναι αρκετοί αυτοί που λένε ότι η αρνητική τροπή που είχε πάρει το ζήτημα την προηγούμενη φορά, δεν οφειλόταν στις κυβερνήσεις των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά περισσότερο στην γραφειοκρατία των Βρυξελλών, η στάση της οποίας πολλές φορές επηρεάζεται βαθύτατα από τα διάφορα λόμπι που λειτουργούν εκεί. Και πολλές φορές τα συγκεκριμένα λόμπι αποτελούν μοχλούς πίεσης της αμερικάνικης κυβέρνησης προς την Ε.Ε.

Αλλά οι Ρωσικές “επενδύσεις” στην χώρα μας δεν σταματούν εκεί, καθώς όπως ανέφερε η κ. Ματβιένκο, ρωσικό ενδιαφέρον υπάρχει και για τον ΟΣΕ. Και για να το λένε αυτό οι Ρώσοι, στενότατοι σύμμαχοι από ό,τι φαίνεται των Κινέζων που έχουν ήδη εκδηλώσει ενδιαφέρον για τους σιδηρόδρομους στην χώρα μας, ίσως υπάρχουν πολύ περισσότερα στο παρασκήνιο. Ειδικά εάν λάβει κανείς υπόψιν του ότι στα επόμενα χρόνια η χώρα μας, όπως όλα δείχνουν θα μετατραπεί από “κόμβος” μεταφοράς ενέργειας και σε παραγωγό χώρα, αυτές οι κινήσεις έχουν ιδιαίτερη σημασία στην γεωπολιτική σκακιέρα.

Ειδικά όταν τέτοιου είδους κινήσεις έρχονται μετά από εκ διαμέτρου αντίθετη στάση. Γιατί ήταν μόνο λίγο καιρό πρίν, που ο Πούτιν αποκαλούσε την Ελλάδα ως “περίεργη χώρα για επενδύσεις”.Θυμίζουμε τι είχε πει ο Ρώσος πρόεδρος μόλις λίγες ημέρες πριν: "Η Ελλάδα είναι μια καλή χώρα, πνευματικά κοντινή μας, αλλά γνωρίζουμε ποια οικονομικά και εν γένει χρηματιστικά προβλήματα υπάρχουν εκεί.

Την ίδια στιγμή, εάν ένας επενδυτής επιλέγει μια τέτοια χώρα, προφανώς προβληματική, για τις επενδύσεις του και την προτιμά, ας πούμε, από την Περιφέρεια του Ροστόφ, γεννάται το ερώτημα: γιατί και τι δεν είναι εδώ αρκετό; Μπορεί η ρίζα του προβλήματος να είναι αυτό, που οι επιχειρηματίες ονομάζουν συχνή αλλαγή των κανόνων του παιχνιδιού”. Δεν νομίζουμε ότι τον... έπεισε ο Αντώνης Σαμαράς να αλλάξει γνώμη, αλλά μάλλον το γεγονός ότι άλλαξαν οι ισορροπίες στην διεθνή σκακιέρα. Και όπως φάνηκε στην περίπτωση της Συρίας, οι “ζωτικοί χώροι” που μοιράζονται ΗΠΑ, Ρωσία και ΕΕ επανακαθορίζονται.

Πρόσκληση στον Πούτιν να έλθει στην Ελλάδα!

Στην ίδια συνάντηση ο πρωθυπουργός της χώρας απηύθυνε πρόσκληση στον πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, να επισκεφθεί την Ελλάδα Από την πλευρά της, η  κ. Ματβιένκο επέδωσε στον κ. Σαμαρά προσωπικό μήνυμα του προέδρου Πούτιν. Σύμφωνα με τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας, κατά τη συνομιλία της με τον Πρωθυπουργό, η πρόεδρος του Συμβουλίου της Ομοσπονδιακής Συνέλευσης της Ρωσίας αναγνώρισε πως «απαιτούν ανδρεία» οι αποφάσεις που έχει πάρει η ελληνική κυβέρνηση. Ο κ. Σαμαράς εμφανίστηκε αισιόδοξος, λέγοντας  πως είμαστε στο τελευταίο τμήμα της διαδρομής.

Δεν ξέρουμε τι θα πράξει ο Βλαδίμηρος, όπως αρέσκονται να τον αποκαλούν αρκετοί από του ς εν Ελλάδι οπαδούς του, αλλά ένα είναι το μόνο σίγουρο: οι ξένες επενδύσεις είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για κάθε κράτος που πράττει σωστά να ξεκινήσει μία σωστή πολιτική ανάπτυξης. Υπάρχει όμως το κομβικό σημείο όπου οι ξένες επενδύσεις γίνονται μονοπώλια και αποτελούν παράδειγμα αποικιακής πολιτικής. Το θέμα είναι η χώρα μας να χρησιμοποιήσει τις ξένες επενδύσεις για να αυξήσει την δική της τεχνογνωσία, για να χρησιμοποιήσει τους ανθρώπους της, για να πάρει μπροστά.

Εάν δεν κάνει όλα αυτά, τότε οι ξένες επενδύσεις μεταβάλλονται σε μάστιγα, που τελικό αποτέλεσμα έχει πάντα την ερήμωση της γής και το ξεζούμισμα του ιθαγενούς πληθυσμού. Ο Βλαδίμηρος και ο Ομπάμα στην εξωτερική του πολιτική, όπως και στην οικονομική του πολιτική έχει ως σκοπό τα συμφέροντα της χώρας του. Άραγε η δική μας πολιτική ηγεσία κινείται σε αυτό τον τομέα, με βάση τα συμφέροντα της χώρας μας; Ή μήπως με βάση τα συμφέροντα των δανειστών μας; Κοιτά δηλαδή να ξεπουλήσει τα ασημικά της χώρας μας – ενός κατ' εξοχήν εμπορικού κόμβου- προκειμένου να μπορέσουν τα διάφορα funds να αποκομίσουν τα πολλαπλάσια των επενδυμένων κεφαλαίων τους μέσω των τόκων;

Είναι κάτι που θα φανεί σύντομα. Και θα φανεί από το είδος των επενδύσεων και ίσως του όρους που θα υπογραφούν, στα ψιλά γράμματα των συμφωνιών.
Το να επιλέξει η χώρα μας απλά να ενταχθεί σε ένα γεωπολιτικό άρμα, είναι κάτι που έχει ξαναγίνει και στο παρελθόν. Και τα αποτελέσματα είδαμε ως ένα σημείο ποιά ακριβώς ήταν. Και το τι συμβαίνει όταν οι “μεγάλες δυνάμεις” θεωρούν κάποια χώρα ως δεδομένη. Δυστυχώς η χώρα μας έχει πικρή εμπορία από τους “συμμάχους” τους, σε πολλές στιγμές της ιστορίας της.

Γι' αυτό και αυτού του είδους οι “επενδύσεις” που πλέον δεν αποτελούν απλά επενδύσεις, αλλά κινήσεις στην γεωπολιτική σκακιέρα αυτής της πολύ ευαίσθητης περιοχής στην οποία είχε την τύχη ή την κατάρα να βρίσκεται η Ελλάδα μας, θα πρέπει να εξετάζονται όχι μόνον με οικονομικά κριτήρια.

Δημήτρης Παπαγεωργίου

www.elora.gr