Σταδιακή μείωση του χρέους για να μπει τέλος στην ελληνική αγωνία

Την σταδιακή ελάφρυνση του ελληνικού χρέους ως μια πιο ρεαλιστική- όπως την χαρακτηρίζει-προσέγγιση στο θέμα της ελληνικής κρίσης, προτείνει ο Economist, υποστηρίζοντας ότι χωρίς αυτήν, η Ελλάδα δεν πρόκειται ποτέ να μπορέσει να ξεχρεώσει και να ανακάμψει.

Η ελληνική οικονομία δεν έχει...
πιθανότητες να ανακάμψει αν δεν υπάρξει περαιτέρω ελάφρυνση του χρέους, γράφει ο Economist, σημειώνοντας ότι πάνω από 70% του χρέους εξακολουθεί να είναι προς τον επίσημο τομέα (ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και ΔΝΤ) και οι πιθανότητες η Ελλάδα να το ξεπληρώσει, «βυθίζονται μαζί με την ελληνική οικονομία».

Πολλοί Ευρωπαίοι μπορεί να το αρνούνται κατηγορηματικά δημοσίως, κατ' ιδίαν όμως παραδέχονται ότι το ελληνικό χρέος δε θα πέσει σε βιώσιμα επίπεδα χωρίς πρόσθετη ελάφρυνση. H απροθυμία τους να το παραδεχθούν δημοσίως είναι κατανοητή λόγω του πολιτικού κόστους που αυτή συνεπάγεται, ειδικά για χώρες όπως η Γερμανία, όπου οι ψηφοφόροι θα εξαγριώνονταν και θα τιμωρούσαν ενδεχομένως την κυβέρνηση της Αγκελα Μέρκελ, επισημαίνεται στο άρθρο.
Το να κλείνει όμως κανείς τα μάτια του στην πραγματικότητα, δεν θα φέρει την λύση. Κι αυτή σύμφωνα με το περιοδικό είναι η σταδιακή μείωση του χρέους με την προυπόθεση η χώρα μας να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις.
Μάλιστα ο Economist επικαλείται το «ιστορικό προηγούμενο» με ανάλογες ενέργειες του ΔΝΤ και των πλούσιων κυβερνήσεων σε περιπτώσεις Βαριά Χρεωμένων Φτωχών Χωρών στη Λατινική Αμερική και την Αφρική, καθώς και στην Πολωνία.
Για χρόνια, όπως αναφέρεται, το ΔΝΤ και οι κυβερνήσεις των πλουσίων κρατών προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτές τις χρεωμένες χώρες με βραχυπρόθεσμα δάνεια διάσωσης. Αλλά οι πιο χρεωμένες εξ αυτών άρχισαν να ανακάμπτουν μόνο όταν τα χρέη τους (συμπεριλαμβανομένων αυτών προς τον επίσημο τομέα) μειώθηκαν δραστικά.
Το ίδιο συνέβη και με την Πολωνία που ανέκαμψε την δεκαετία του '90, όταν οι πιστωτές της, της έδωσαν ανάσα.
Η Ελλάδα βρίσκεται στην ίδια βάρκα, υποστηρίζει ο Economist και προσθέτει ότι λαμβάνοντας υπόψη την πρωτοβουλία του 1996 για την ελάφρυνση των χρεών των βαριά χρεωμένων χωρών (HICP) , θα πρέπει να υπάρξει μια αντίστοιχη συμφωνία για την Ελλάδα, στα πλαίσια της οποίας το χρέος της προς τον επίσημο τομέα θα μειωθεί σταδιακά, σε ένα επίπεδο που θεωρείται διαχειρίσιμο (π.χ. 120% του ΑΕΠ μέχρι το 2020) είναι υποφερτό και μπορεί να ενταχθεί σε ένα ρεαλιστικό χρονοδιάγραμμα αποπληρωμής.
Η μείωση θα μπορούσε να επιτευχθεί μέσω χαμηλών επιτοκίων και παράτασης της ωρίμανσης των ομολόγων, ίσως στα 50 χρόνια. Η ΕΚΤ από την πλευρά της θα πρέπει να ενεργήσει πιο γρήγορα, αποδεχόμενη όρους απομείωσης, ανάλογους με αυτούς που δέχθηκαν οι ιδιώτες πιστωτές.

Η φράση- κλειδί για τον Economist είναι η «σταδιακή μείωση», η οποία θα συνεχίζεται όσο η ελληνική πλευρά υλοποιεί τις υποσχέσεις για μεταρρυθμίσεις. Κι αυτό για να μην επιβεβαιωθούν οι φόβοι των δανειστών ότι από την στιγμή που θα μειωθεί το χρέος, η Ελλάδα θα χαλαρώσει, αφού δεν θα νιώθει να σφίγγει γύρω από το λαιμό της η θηλιά των υποχρεωτικών μεταρρυθμίσεων.
Το να υπάρξει ένα ρεαλιστικό και αξιόπιστο πρόγραμμα που θα οδηγήσει στην βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους είναι μεγίστης σημασίας, τονίζει το περιοδικό, καθώς οι Έλληνες θα πιστέψουν ότι υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ, ότι υπάρχει τρόπος να βγουν από την κρίση, ενώ οι επενδυτές θα μπορέσουν να ρίξουν χρήματα στην χώρα με μεγαλύτερη βεβαιότητα.
Έτσι θα δημιουργηθεί θετικό κλίμα εμπιστοσύνης και ανάπτυξης, δίχως το οποίο δεν υπάρχει προοπτική για την Ελλάδα.

www.ethnos.gr