Τούρκους μας έλεγαν τότε, και ως τέτοιοι αντιμετωπιζόμαστε σήμερα!

Τουρκόσποροι και τουρκομερίτες χαρακτηρίζονταν όταν έφθαναν -όσοι επέζησαν- από τον ξεριζωμό της Μικράς Ασίας αυτοί που επί αιώνες έχτιζαν εκκλησιές και κρατούσαν ψηλά τη σημαία του ελληνισμού στην Ιωνία, την Καππαδοκία, τον Πόντο, την Κιλικία και τις άλλες περιοχές. Και ας μη γνώριζαν...
ελληνικά. Και ας τους καταδίωκαν με μεθόδους ανατριχιαστικές για όσους διάβασαν λίγα βιβλία.

του Στρατή Μαζίδη

Θυμάμαι τις διηγήσεις του παππού μου για το πως αντιμετωπίζονταν όταν υποτίθεται πως κατέφυγαν στη μαμά πατρίδα. Ένας άνθρωπος που παρά τις ιατρικές του σπουδές στο φημισμένο τη δεκαετία του 1930 Μονπελιέ με καθηγητές το Φλέμινγκ και τον Παστέρ, αναγκάστηκε να αλλάξει το επώνυμό του, για να ξεκολλήσει από το πετσί του τη ρετσινιά του τούρκου, που και στο άκουσμα μόνο της λέξης γινόταν έξαλλος.
Θέλω να ξεκαθαρίσω πως δεν ανήκω στο Σύλλογο Μικρασιατών Ανατολικής Αττικής, ανήκω όμως στους Μικρασιάτες. Παρακολουθώντας λοιπόν χθες την εισήγηση της κας Παρασκευής Παπαγεωργίου στο Δημοτικό Συμβούλιο Αγίας Παρασκευής για το “έγκλημά” της να ζητήσει προ ενός έτους τη μετονομασία της πλατείας ΚΑΠΗ (άκου ΚΑΠΗ!!) στον Τσακό που τελικά δε λέγεται έτσι (θα δείτε παρακάτω) σε πλατεία Μικράς Ασίας δεν μπορώ να σιωπήσω. Να δεχθώ ότι οι μέθοδοι της συλλογής υπογραφών έξω από τον Ι.Ν. του προφήτη Ηλία -αν αληθεύουν- δεν ήταν οι καλύτερες μολονότι κανείς δεν υπέγραψε με το ζόρι. Θα δούμε όμως ποτέ το δάσος;

Η κα Παπαγεωργίου χρειαζόταν μόνο 25 υπογραφές για να φέρει το ζήτημα στο Δημοτικό Συμβούλιο. Συγκέντρωσε 300 αλλά η δημοτική αρχή; ο πρόεδρος του Δ.Σ.; το έφεραν μετά από 12 ολόκληρους μήνες!!! Και δόξα τω Θεώ να λέμε! Άκουσα τον πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου να επικαλείται ένα σωρό δικαιολογίες όπως ότι περίμενε 6 μήνες να γνωμωδοτήσει ο Σύλλογος Κατοίκων Τσακού (λες και είναι το Ελεγκτικό Συνέδριο σε κάποια αναγκαία ακολουθούμενη διαδικασία) που κι αυτός είναι γεμάτος από ανθρώπους με ιστορική μνήμη και τον χρησιμοποίησαν στο θέμα αυτό βάζοντάς τον μπροστά, μετά την Τεχνική Υπηρεσία και δε συνεχίζω άλλο διότι ήδη αισθάνομαι αρκετά ανόητος και μόνο που πιστεύει κάποιος ότι αυτά μπορούν να σταθούν.

Εγώ θα πάω κι ένα βήμα παραπέρα αφού όπως ξέρετε δε μασώ τα λόγια μου. Να πούμε ότι η κα Παπαγεωργίου είναι η κακιά της παρέας; Να πούμε ότι είναι η φιλόδοξη; Μα λάβετε υπόψη σας ότι στην πόλη αυτή κατοικούν μερικές χιλιάδες Μικρασιατών ή ακόμη και Τούρκων αν ευχαριστεί κάποιους αυτό. Δεν αντιλαμβάνεστε κε πρόεδρε ότι με τη στάση αυτή προκαλείτε όλους εμάς που προσπαθούμε ο καθένας από το πόστο του και με τον τρόπο του να κρατήσουμε ζωντανές τις μνήμες και την ιστορία όχι γιατί είμαστε γλυκανάλατοι αλλά για να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις εκείνες ώστε κάποια στιγμή να ξαναγυρίσουμε μόνιμα εκεί που είναι οι τάφοι των προγόνων μας μιας και ποτέ δε νιώσαμε φιλόξενα εδώ και οι ψυχές τους ζητούν επιτακτικά από εμάς μια προσευχή στη γη που περιπλανώνται;

Κι ενώ δεν υπήρχε η ευαισθησία να έρθει το θέμα σε εύλογο χρονικό διάστημα στο Δ.Σ, υπήρχε όμως έντονη η αντίδραση στο άκουσμα μιας φράσης από το ψήφισμα του Συλλόγου Μικρασιατών Φοιτητών Θεσσαλονίκης που έλεγε:

«Η άρνηση είναι χειρότερη και από τη λήθη…
Είναι η έσχατη μορφή της Γενοκτονίας.»

Θίχθηκαν όλοι και ζήτησαν το λόγο από την εισηγήτρια μολονότι δεν ήταν δική της η φράση. Πολλές φορές δε, αναρωτιέμαι αν υπάρχει προσωπική έριδα εδώ πέρα. Όπως και να χει όμως. πού είναι το λάθος; Πράγματι η Γενοκτονία έχει πολλά στάδια. Αρχίζει από το ξεκοίλιασμα και τους βιασμούς για να καταλήξει ως έσχατη, δηλαδή τελευταία εκδήλωσή της την άρνηση ή την αδιαφορία. Όταν επί ένα χρόνο αδιαφορείτε κύριοι της δημοτικής αρχής και των παρατάξεων για ένα θέμα που σκοπό έχει να τιμηθεί η αγιομάνα και μαρτυρομάνα Μικρασία, δώστε εσείς μόνοι σας χαρακτηρισμό στη συμπεριφορά σας.

Και πότε άραγε θα αντιληφθεί το σύνολο της τοπικής πολιτικής σκηνής ότι ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε ως πόλη, ως κύτταρο αυτής της χώρας ότι μπορούμε για να κρατήσουμε ζωντανή την ιστορία μας σε μια εποχή που η Ελλάδα βρίσκεται στην ουσία σε ένα ασύμμετρο πόλεμο; Από που θα αντλήσουμε δυνάμεις; Ποιος και τι θα αποτελέσει πηγή έμπνευσης και αγώνα;
Ευτυχώς βρέθηκε μια αβάπτιστη -και για μένα πολύ ομορφότερη- πλατεία, αυτής της Αρκαδίου που αν όλα πάνε καλά αφού πολλά έχουν δει τα μάτια μας, θα πάρει το όνομα της Μικράς Ασίας. Και που θέλω να πιστεύω ότι ο Σύλλογος θα τη ζωντανέψει με συχνές πυκνές εκδηλώσεις.
Και μήπως μέρες που έρχονται, με δεκάδες Έλληνες που συγκαταλέγονται στους 1619 αγνοούμενους του Αττίλα, με κάποιους να ζουν σε τουρκικές φυλακές, άλλους να πέθαναν ως πειραματόζωα και άλλους ως δούλους σε τσιφλίκια, μήπως θα έπρεπε να τους αφιερώσουμε μια ακόμη ορφανή πλατεία όπως αυτή στην 28ης Οκτωβρίου και Κουμουνδούρου;
Και μήπως γενικώς πρέπει να τιμήσουμε αυτούς που πέθαναν για μας; Πέρυσι ο ΠΑΟΔΑΠ έκανε εξαιρετικά αφιερώματα στην κεντρική πλατεία Αγίας Παρασκευής. Άλλωστε αν υπάρχουν λεφτά για σουβλάκια, τότε μπορούν να βρεθούν και για μερικά μνημεία. Τα σουβλάκια είναι γνωστό που καταλήγουν, ενώ τα μνημεία θα υπάρχουν για πάντα.
Θα ήθελα όμως να συγχαρώ και να πω ένα ευχαριστώ στον κο Κουβόπουλο που αποκάλυψε ότι η πλατεία ΚΑΠΗ δεν μπορεί να μετονομαστεί διότι με δική του πρόταση ύστερα από τα γεγονότα των Ιμίων μετονομάστηκε το 1996 σε πλατεία Ηρώων Αιγαίου. Δεν το γνώριζα και ζητώ συγγνώμη που σε δεκάδες αναρτήσεις την έχουμε αναφέρει στο agiaparaskevi-guide.gr ως πλατεία ΚΑΠΗ κτλ. Πλατεία Ηρώων Αιγαίου και όχι μόνο των Γιαλοψού, Βλαχάκου και Καραθανάση, αλλά και του Νίκου Σιαλμά που αντί να λακίσει, έκανε τα αδύνατα δυνατά με ένα παλαιό Mirage το 1992 στη Λήμνο για να σκάσει στη θάλασσα, του Κώστα Ηλιάκη που τον κατέρριψαν αλλά και όλων όσων ρισκάρουν τη ζωή τους καθημερινά για να παραμείνει η πατρίδα μας ελεύθερη και να μπορείτε εσείς κύριοι των κατά τόπους δημοτικών συμβούλιων με την αράδα σας όοοοοταν θέλετε κι αφουυυυυύ το αποφασίσετε, να ακούτε και κάποιους που προτείνουν ένα πράγμα. Ποιο; Ε Λ Λ Α Δ Α! Κι ας μας έλεγαν τούρκους τότε, κι ας μας αντιμετωπίζουν ως τέτοιους σήμερα.

Κλείνοντας να αφιερώσω σε όλους τους συμπατριώτες ένα αγαπημένο μικρασιάτικο τραγούδι, το οποίο πολύ το ξέρουν και ως νανούρισμα από τις γιαγιάδες τους. Το έχει ερμηνεύσει αξεπέραστα ο Στέλιος Καζαντζίδης αλλά η ερμηνεία του εξίσου πολύ καλού Νίκου Ξανθόπουλου έχει και ελληνικό στίχο. Bekledim de Gelmedin ή αλλιώς Σε Περίμενα Και Δεν Ήρθες.

Έκρινα ότι ενδεχομένως άξιζε να δημοσιευθεί και στη Freepen.



 freepen.gr